گاهي دلم براي خودم تنگ ميشود...

گاهي دلم براي باورهاي گذشته ام تنگ ميشود....

گاه دلم براي پاكي هاي كودكانه ي قلبم مي گيرد....

گاهي دلم از رهگذراني كه در اين مسير بي انتها آمدند و رفتند، خسته مي شود....

گاهي دلم از راهزناني كه ناغافل دلم را مي شكنند مي گيرد....

... ... گاهي آرزو مي كنم اي كاش...

دلي نبود تا تنگ شود...

تا خسته شود... ...

تا بشكند.....

.................

.

.

.

.

پ.ن: فدای مرام دوستای وبلاگی، هزاران گل تقدیم همتون

پ.ن2: خیلی چاکرییییییییییییییییییییییییم . . .

من يك مرد معموليم،
استعدادم معمولي است،
چهره ي نازيبايي دارم كه چندان زشت نيست اما در كل اصلا هم جذاب به نظر نمي رسد،
در درس هايم هرگز عالي نبودم و تنها يكبار بدترين نمره را گرفتم!
من نمي توانم صخره نوردي كنم، از ارتفاع كمكي مي ترسم اما نه آنقدر كه قله ي يك كوه بلند ننشينم يا شيشه ي پنجره ي خانه را پاك نكنم،
من تنها گاهي ورزش مي كنم،
فقط چند بار در ماه مسواك مي زنم،
حرف زدنم هم بد نيست، مي توانم راجع به موضوع مورد علاقه ام يكي دو ساعتي با سرعت كافي ايراد سخنراني كنم،
اما زنها علاقه اي به حرف زدن با من ندارند، آنها كلا علاقه اي ندارند.
من قد بلند نيستم و در آينه ي قدي چندان هم كوتاه به نظر نمي رسم.
پولدار نيستم اما شبها گرسنه نمي خوابم و لباسهايم پاره نيست ،
از برنامه هاي تلويزيون متنفرم اما نه آنقدر كه با اشتياق فوتبال نبينم و نود و چند تايي ديگر را دنبال نكنم.
من تابحال دليلي براي سوار شدن به هواپيما نداشتم اما دليلي هم ندارم كه اگر لازم شد سوارش نشوم،
گمان مي كنم نويسنده ي خوبي باشم، اما نه آنقدر كه كسي از كلمه ي تبريك در ديالوگ هايش با من استفاده كند ...
من هستم اما در گذشته نبوده ام،
در آينده هم نخواهم بود. . .
من تنها يك مرد معموليم و هيچ چيز جز اين صفت كاملا معمولي معمولي ندارم...
معمولي بودن تنها افتخار من است . . .

.

.

.

.

.

.

.

پ.ن1: مدت ها غیبت غیر موجه، خیلی چیزا رو تبریک نگفتم، فکر کنم از عید فطر باید شروع کنم و برسم به 25 بهمن و 29 اسفند و آخرش هم عید نوروز، سال نکویی را براتون آرزو دارم.

پ.ن2: درسه هیچ کسی اشکی برای ما نریخت و حالی از ما نمی پرسید و اینا، ولی از دوستانی که جویای احوال شدند بسی سپاسگذارم (گندم و خودم و ....) چاکریییییییییییییییییییم.

پ.ن2: باور کن آن "میم " مالکیتی که به آخر اسمم اضافه میکردی ، قشنگترین عاشقانه ای بود که شنیده ام...

آدمهای ساده را دوست دارم.

همان ها که بدی هیچ کس را باور ندارند.

همان ها که برای همه لبخند دارند.

همان ها که همیشه هستند،

برای همه هستند.

آدمهای ساده را

باید مثل یک تابلوی نقاشی

ساعتها تماشا کرد؛

عمرشان کوتاهاست.

بسکه هر کسی از راه می رسد

یا ازشان سوء استفاده می کند یا

زمینشان میزند

یا درس ساده نبودن بهشان می دهد.

آدم های ساده را دوست دارم.

بوی ناب

“آدم” می دهند . . .

.

.

.

.

.

.

.

.

پ.ن: چقدر این روزها بد است، چقدر این روزها را دوست ندارم، چقدر این روزها دیر می گذرد . . .

اولش همه شکل هم هستیم
کوچولو و کچل
حتی صداهامون هم شبیه به همدیگه است
با اولین گریه بازی شروع میشه
هی بزرگ می شیم
بزرگ و بزرگتر
اونقدر بزرگ که یادمون میره
یه روز کوچولو بودیم
دیگه هیچ چیزیمون شبیه به هم نیست
حتی صداهامون
گاهی با هم می خندیم
گاهی به هم!
اینجا دیگه بازی به نیمه رسیده
:
واسه بردن بازی
روی نیمه ی دوم نمی شه خیلی حساب کرد
گاهی باید برای بردن بازی
بین دو نیمه
دوباره متولد شد!

یک سال دیگه گذشت
یکی میگه یک سال دیگه بیهوده گذشت
یکی میگه یک سال بزرگتر شدم
یکی میگه یک سال پیرتر شدم
یکی میگه یک سال دیگه تجربه کسب کردم
یکی میگه یک سال به مرگ نزدیک تر شدم
یکی هم اصلا براش مهم نیست و هیچی نمیگه.

منم یک سال بزرگتر شدم ... یکسالی که نمی دونم توش واقعا تونستم « بزرگ » بشم یا نه ؟ ... تونستم با مشکلات خودم کنار بیام ؟ ... تونستم همونی باشم که هستم ؟ ... تونستم بعضی از عیب هام رو برطرف کنم ؟ ... تونستم کسی رو نرنجونم ؟ ... تونستم دل کسی رو شاد کنم ؟ ...
نمی دونم ... باید فکر کنم ... شاید اونجوری که می خواستم باشم نبودم....ولی یکسال بزرگتر شدم...اونم خیلی سریع

.

.

.

.

.

.

.

پ.ن: تولدم مبارک . . .

"رفت و آمد"

یا

"آمد‌ و رفت" ؟

آدم‌ها

می‌روند که برگردند

یا 

می‌آیند که بروند؟

.

.

.

.

.

.

پ.ن1: می دونی کی می فهمی که تأثیر گذار بودی؟ وقتی که جای خالیت رو احساس کنند و اگه نبودی بپرسن آخه کجا رفته . . .

پ.ن2: جان مهران، جان مهران، جان من این قهوه تلخ رو کپی نکنید ...

پ.ن3: وقتی میرم نه بارون می گیره نه کسی گریش می گیره . . .

پ.ن4: . . . .